آخرين بروزرساني اين مطلب:
November 29, 2008 10:32 AM
محققين دانشگاه لينكوپينگ سوئد، موفق به ايجاد سيم هايي شامل فيبرهاي پروتئيني با روكش پلاستيكي شدند. اين فيبرهاي نازك 10 نانومتري، خودسازمان ده و سازگار با سيستم هاي بيولوژيكي مي باشند.
به گزارش خبرگزاري برق، الكترونيك و كامپيوتر ايران (الكترونيوز) و به نقل از ساينس ديلي، مهيار حامدي كه اين روش را به همراه آنا هرلند و همكاراني در Division for Biomolecular and Organic Electronics توسعه داد، گفت: "براي اولين بار، ما پروتئين هايي ايجاد كرده ايم كه جريان را بسيار خوب هدايت مي كنند البته مي توانند به عنوان نيمه هادي نيز، براي مثال در ترانزيستورها، عمل كنند." اين فن آوري در پايان نامه ي دكتراي وي توضيح داده شده است.
سال گذشته، مهيار حامدي مقالاتي در مورد اختراع خود - فيبرهاي پارچه اي هادي - نوشت كه مي توانند براي توليد لباس الكترونيكي به كار روند و هم اكنون، آن فن آوري را با ضريب تقريبي هزار در مقياس كوچك ايجاد كرده است.
اين نانوفيبرها در لوله هاي آزمايش معمولي توليد مي شوند. يك جزء آن، فيبرهاي آميلوئيد هستند، فيبرهاي پروتئيني پايدار درازي كه به طور طبيعي در ارگانيسم هاي زنده به وجود مي آيند و مي توانند موجب اختلالات عصبي در انسان ها و حيوانات شوند. جزء ديگر، پليمر تركيبي (PEDOT-S) است، يك ماده ي پلاستيكي كه جريان را هدايت مي كند. وقتي كه اين دو جزء در آب مخلوط مي شوند، پلاستيك به فيبرها متصل مي شود و يك پوسته ي هادي را شكل مي دهد كه به ندرت به ضخامت چند اتم مي رسد.
حامدي در پايان نامه ي خود مي نويسد: "زيبايي فرايند خوداسمبلي، آساني آن است كه تحت آن PEDOT-S به طور مستقيم، بدون نياز به هيچ گرمايي و در چند دقيقه روي فيبرهاي آميلوئيد در آب مي چسبد."
با تامين برآمدگي هاي باردار براي فيبرها، امكان شكل گيري ساختارهاي مطلوب توسط خود مولكول ها وجود دارد. اين روش مي تواند راهي ارزان و موثر براي ايجاد مدارات الكترونيكي سه بعدي بسيار كوچك باشد.
مهيار حامدي و همكارانش با استفاده از نانوفيبرهايشان به عنوان يك ماده ي راهبردي، ترانزيستوهاي الكتروشيميايي كاملا عملي ساختند كه در ناحيه ي 0 تا 0.5 ولت كار مي كنند.
اين پايان نامه، روشي نيز براي ايجاد نانوالگوهايي در پلاستيك هادي ارائه مي نمايد. همچنان كه استفاده از ماده ي ارگانيك در مدارات الكترونيكي پيشرفته تر در حال آغاز است، نياز به قرار دادن تعداد بسيار زيادي از اجزاء در يك ناحيه ي بسيار كوچك حس مي شود. راه حل اين موضوع، شكل دهي پلاستيك در يك قالب با ساختارهايي است كه كوچك تر از طول موج نور مرئي - و بنابراين نامرئي - مي باشند.
پايان نامه ي "الكترونيك ارگانيك روي ميكرو و نانوفيبرها - از پارچه هاي الكترونيكي تا نانوالكترونيك بيومولكولي" در 21 نوامبر 2008 در حضور عموم افراد دفاع شد. آزمون گيرنده ي خارجي، جورج ملياراس، از دانشگاه كورنل امريكا بود.
|
